Home

zurück

 

 

 

 

 

 

 

 

Düxer Klaaf

Jedeechte, Rümcher un Verzällcher us Kölle

 

 

Maatdaach en Tetuan

Et ess jetz ald mih wie drei Häng voll Johre her, dat ming Frau un ich et eeschte Mol noh Spanien, an de Costa del Sol, jefahre sin. Dat heisch, mer sin jefloge. Jefahre - me'm Auto - si‘mer eesch späder.

Alsu, mer woren et eeschte Mol en der Wärmde un hann uns su richtich wohl jefohlt. Jeden Dach dät et Sönnche schinge, dat et en Freud wor. Su jet kannte mer he en Kölle kaum. Domols ben ich et eeschte Mol op enem Päd jeredde – dat ärme Veeh, un vill Tuure ha’mer och jemaht. Ein dovun fohte uns noh Tetuan en Marokko.

Fröh morjens jing et em Bus loss noh Algeciras un vun do us me'm Scheff wigger. Eijentlich hätte mer jo vun Jibraltar us me'm Scheff noh Marokko fahre künne, ävver en Jibraltar soße domols noch de Tommis, un do dorf keine Spanier hin. Quasi en englische “Enklave” en Spanien. Su jing et dann en Algeciras op et Boot. De Üvverfahrt braht uns noh Ceuta. Dat litt en Afrika un ess en spanische “Enklave” en Marokko. Domet wor dann widder alles em Lut.

En Ceuta si‘mer en ene Bus jeklomme un ene marokkanische Reiseföhrer kom och noch dozo. Dä sproch richtich jot Deutsch, un et dät Spass maache, im zozehöre. Hä verzallt uns vill övver die schön Sigge vun singer Heimat. Üvverhaup dät hä vill verzälle. Do bruchs do kei Radio em Auto, wann do su ene Kääl do dren setze häs. Zom Meddaachesse fuhre mer aan et Meer en esu en neu Hotelaanlach. Do wor ävver nix loss. Bloß e paar Franzuse lohchen en der Sonn eröm. Zo Meddaach jov et “Kous-Kous”, wat mer dann och et eeschte Mol jejesse han. No jot, Himmel un Ääd wor et nit, ävver et wor och nit schlääch.

Noh'm Esse jing et wigger noh Tetuan. Jetz fung der Reiseleiter aan, uns vör de Jefahre em Orient zo warne. Un noh jedem Satz kom: Weil, et ess Maatdaach en Tetuan!

Hä hat mindestens dressich Mol jesaht, dat Maatdaach en Tetuan wör, un langksam woss et och jeder.

En Tetuan stundten en Häd Pänz am Bus, wie mer aankome. Se däten beddele un heelten uns ehr Ärmstümpcher hin. Die Häng, die do ens draan jewäs wore, wore fott. Avjehack. Islamische Jesetze. Nix för ene Kölsche. Un se heelten sich am beddele. Un esu nevvenbei hatten se och noch jet an de Auge. Ming Frau kunnt bal nit mih. Späder saht se för mich, dat se en ehrem janze Levve noch nie esu vill Augekranke jesinn hat wie en Tetuan. Meer sin nur die Ärmstümp em Jedächnis jeblevve.

Dann jingk et en der Jrupp durch de Stroße vun Tetuan. Et wor verhaftich wie en Dausenduneiner Naach. En frembaatije Welt dät sich vör uns op. Unbekannte Döff und Tön vun ener Sproch, die fremb wor, däten op uns enstürme.

Op der Stroß wor ene Frisör tirecktemang nevven enem Metzjer de Hooren am schnigge. Et Fleisch lohch en der Sod un en Häd Fleeje woren sich draan am vermaache. Dat wor dä Lück all ejal. Ich hädden do nix kaufe künne.

Noh ener Zick wor et dann esu wick. Der Reiseleiter dät uns zosammerofe un av jing et en ene “Basaar”. He sollte mer jet kaufe. Jetz wosse mer och, woröm die Fahrt noh Tetuan esu bellich wor. No jot, wöre mer söns noh Marokko jekumme? Mer jingken alsu met der Jrupp en der “Basaar” un han do jet jeschnuv.

Do jov et haufewies Teppiche un Selverkrom, un wat weiß ich söns noch all. Ming Frau un ich woren e Jrüppche för sich allein, un mer lo‘ten links un räächs, wat et dann all esu jov. Un et jov do vill zo sinn. Mer soll et kaum jläuve.

Mer woren jrad dobei, uns e Selvertablett zo belore un däten wal och jet lauter schwade. Dat passeet uns mihtstens, wann keiner vun uns zwei rääch hät, ävver jeder rääch han will. Ich jläuv, dat ess en ander Familije och nit anders.

Jrad wore mer uns esu schön am explizeere, do saht en Stemm hinger uns: “Wo kutt ehr dann her? Us Kölle oder us Düsseldorf?”

Wie, Düsseldorf? Hät dä se nit mih all? Langksam drihten ich mich öm, un do sohch ich in. Vör uns stundt ene Araber met dunkle Hoor un dunkle Auge. Zwei Reihe bletzwieße Zäng däten uns aanlaache. Un do sproch hä widder:

“Saht doch ens, wo kutt ehr her?” Ich wor platt. Ne Araber, der mich en minger Muttersproch anschwaden dät – un dat 3.000 km wick weg vun doheim. Jot, et woren e paar Knubbele dren, ävver ich kann üvverhaup kei arabisch. Also, wat ess?

“Us Kölle, wiesu?” jov ich zoröck.

Der brunge Mann jov sich aan et Juuze. “Us Kölle!” reef hä, un noch ens “Ehr kutt us Kölle! Us Ihrefeld oder Neppes?”

Ich moht mich fasshalde. Dat Jriemele op däm dunkle Jeseech wood immer breider.

“Vum Freeseplatz”, hoot ich mich selver sage.

“Freeseplatz – kennen ich. Am Hohenzollernring wor ich och schon off.”

Ich kunnt et nit jläuve. “Woher kenns do dann der Freeseplatz un üvverhaup – woher kannste dann esu jot Kölsch bubbele?”

Dat Laache vun dem Kääl kräch jetz och en Stemm. Laut un hätzlich wor et.

“Ich wor bal 15 Johr en Kölle beim “Klöckner Humboldt Deutz”. Un ich wor jän do, en der Firma un en Kölle. Dat wor en schön Zick!”

Un jetz jove mer uns aan et kalle. Ich moht em hoorklein usenanderläje, wat sich en Kölle en dä Johre all verändert hat. Un aan singer Froge kunnt ich erkenne, dat hä wirklich en Kölle jewäs wor. Nä, wat wor dat en Verzällerei.

Mer däten irjendwann och noch övver dat Selvertablett verhandele - un dann wollt hä meer ming Frau avkaufe. Ich han jedaach, mich tritt e Päd. Nä, hä wollt ming Frau wirklich han! Op ming verbaserte Frohch, wiesu dat dann, jov hä zoröck:

“Ich hann noch nie en deutsche Frau jesinn, die esu maggele kann wie de ding. Ding Frau ess jo raffineeter wie drei Araber zosamme. Su en Frau ka‘mer he jot bruche. Ich jevven deer 15 Kamele för ding Frau, wann do se mer he liss.”

Ming Frau ess nit do jeblevve. Wo köme mer dann do hin? För 15 Kamele jevven ich doch nit ming Frau her. Ov ich ävver villeich bei 16 Kamele schwaach jewode wör, weiß ich hück nit mih. Vörsichshalver sagen ich ens, dat ich nit “jo” jesaht hätt.

Ävver dat Kreppche met dem kölsche Marokkaner, dä mer am Maatdaach en Tetuan jetroffen han, dat wäden ich nie verjesse.

© Alexander Stock