Home

zurück

 

 

 

 

 

 

 

 

Düxer Klaaf

Jedeechte, Rümcher un Verzällcher us Kölle

 

 

Kressdaach em Sommer

Et wor ne schöne Dach em Juni. Et Wedder wor herrlich. De Sonnestrohle lorten erus, un de Frau Kolvenbach krät Besök vun der Dochter Trina. Der Här Kolvenbach wor arbeide.

De zwei Fraulückcher odmeten die fresche Fröhsommerluff. Bungkte Blome woren am blöhe. De Vüjel däte fleute un de Pänz us der Nohberschaff woren üverall am spille. Se mahten et sich op der Terass em Jade gemötlich met ner leckere Tass fresch objeschodde Bunnekaffe un nem Stöck Appeltaat.

Wat wor dat dann?

Us dem Huus vun nevvenaan, ho’ten se ob einmol Musick. Ävver dat wor doch Kressdaachsmusick!? Janz deutlich kunnte se dat Leed  „Stille Nacht, heilige Nacht“ hüre. Immer widder. Et nohm kein Engk. Selvs, wie et Trina heim jing, spillten et noch immer. De janze Naach un der nöhkste Dach jing dat Spillche wigger. De Frau Kolvenbach woss, dat de Frau Schmitz vun nevenaan en Kur wor, ävver der Schmitze Tünn wor zo Huus. Wann allebeids fott wore, hatte se de Kolvenbachs immer Bescheid jejovve un die lorten dann noh’m Räächte.

„Woför beste dann esu wödich?“ frochten der Kolvenbach sing Frau.

„Wann dat esu wigger jeit, met dem Leed, kumme ich noch an et suffe. Well dä mich schikaneere? Ich jonn ens erüvver“

Se klingelten aan der Huusdöör. Ävver et maht keiner op. Ungen woren de Jadinge zo un bovven wor de Schallosie erav. Et wor em Huus mucksmüs’chesstell vun vöre. Dat Spillche met dem Leed dät ävver wigger dore. De Kolvenbachs kunnte nit schlofe.

Am nöhkste Dach jing der Kolvenbachs Jupp erüvver. Et wor nix ze maache, et dät keiner opmaache. „Villeich es dem Tünn jet passeet un der Plaatespiller es noch aan?“ jing et im durch der Kopp.

Drei Däch hooten se jetz dat Leed. Dat kunnt mer nit mih hüre, dat hält et stärkste Päd nit us. Hä schellten noch ens wie ene Düvel aan der Dör. Die Dör blevv zo.

 

Dat wor esu nit metzemaache. Wat soll dat bedügge? De Kolvenbachs wore fix un fädich. Weil se sich nit anders ze helfe wosste, reefen se de Pullezei. Die kom dann och flöck.

Die zwei vun dä "Jrön Funke" ielten öm et Huus eröm. Ungen kunnte se nit en et Huus erenlore. Ävver bovven künnte se durch de Rutte vun der Schalosie spinkse, daachten se sich. Einer vun dä Schutzmänner klomm der Baum erop, dä janz noh am Hus stund, för durch de Rutte ze lore. Hä kunnt nix sinn, ävver dat Leed, dat kunnt hä hüre.

Ob eimol dät hä ne Laachkramp krije. Hä wor sich am schöddele un dät sich met einer Hand der Buch fass halde. De Trone leefe im de Backe eraf. Hä klomm vun däm Baum erunder un wor immer noch am laache.

En de Häng heelt hä e blänkisch Dinge. De Lück ungen wossten nit, wat dat wor. Ävver dat Dinge spellte dat Leed  „Stille Nacht, heilige Nacht“

Dä Schutzmann heelt en Spilluhr en der Hand, die en der Sonn herrlich blänke dät. Die wor us ner Kressdaachskaat. Wann mer die opklappe dät, fing die Spilluhr an ze spille. Die Uhr loch en nem Ness vun ener Elster, die die jefungen hat. Die Vüjel woren usjefloge. Vermotlich jing denne dat Leed och met der Zick op et Jemöht.

All woren se jetz am laache. Ävver de Kolvenbachs woren och fruh, dat se widder ehr Rau hatten.

E paar Däch späder kom der Schmitze Tünn widder heim. Hä hat janz verjesse, dä Kolvenbachs Bescheid ze sage, dat hä sing Frau en der Kur besöken wollt.

Wenn die Kolvenbachs jetz Hellich Ovend dat Leed  „Stelle Naach, hilije Naach“ höre, mössen se immer widder schallend laache, un aan die jecke Däch em Sommer denke.

© Adelheid Balensiefer