Home

zurück

 

 

 

 

 

 

 

 

Düxer Klaaf

Jedeechte, Rümcher un Verzällcher us Kölle

 

 

 

 

De Künningsetapp

Mir vier Piljer, zwei Fraulück un die dozojehörije Kääls, sin jot vöran jekumme. Et wor em Hervs 2008 un aan die zweihundert Kilometer durch dä Jade vun Frankreich - dat ess die flache, vum Sönnche verwennte un jodem Boddem gesänte Gascogne - hatte mer jot jeschaff.

Us der Fähnde sohche mer et eesch e paar Hüvvele un, je nöhter mer kome, richtig huhe Birch, sojar met Schnei bovven drop. Mir Flachlandtiroler däten uns et eesch noch keine Kopp maache. Ävver lantsam wood et immer hüvvelijer, manchmol wore mer ald e bessje am jappe.

„Et Bess kütt noch!“ saht dä  Jisbert, dä fit wie ene Turnschoh wor. Hatt dä dat ähnz jemeint odder hatt’ e och e mau Jeföhl, esu wie mir? Ejal, mer hatte ald vill jeschaff un och noch jenoch Kuraasch, am nöhkste Dach op der „ Künningsetapp“ bes noh Spanien, jenau jesaht bes noh Roncesvalles, enem Kluster us'em Meddelalder, ze laufe. Eijentlich wor do noch en Etapp dozwesche. Ävver en der Zeidung hatte mer jelese un dann och en der Äujelskess jesinn, dat üvvermorje et Wedder schlääch wäde sollt. En Berchtuur bei schläächtem Wedder? „Enä, dat ess nix för uns!“ saht ich. "Mer jonn de vörletzte Etapp zoletz und morje üvverquere mer em Sunnesching de Pyrenäe!“ mahten och de Fraulück der Mungk op.

Am Ovend däte mer noch ens zesamme de Kaat studeere un jet övver der Wääch lese. 1300m erop, 500m eraf, dä janze Wääch wor 23,5 km lang! Esujet hatte mer noch nit! Mir wore zesamme 249 Johr alt. Ov die Zahle jot zesamme passe, dät der nöhkste Dach zeige!

6.30 h, opstonn, wäsche, Wanderklamotte un Schohn aan, Rucksack met Proviant un Schläächwedderzüch jepack, Fröhstöck……Alles wie immer! Ävver irgensjet wor anders wie söns! Ach su! Us’em Finster kunnt mer jetz de huhe Birch janz vun noh beloore. Et Sönnche dät schinge, der Himmel wor blau. Et kunnt lossjonn!

Jäje 8.00 h loße mer dat Städtche St. Jean Pied de Port hinger uns, jonn övver en orahl Bröck övver der Fluss Nive. Tirek hinger der decke Pooz Notre Dame jeit et piel erop. Mer sin jetz op däm Wääch, dä "Route Napoléon" heisch. Ich wedden, dä Kääl soß op enem Päd, dä moht nit laufe! Nit wie mir!

Et wood uns wärm! Jack ustrecke, drinke nit verjesse! Die Fraulück däten sich mit ehre zwei Wanderstöck jot noh bovven afdröcke. “Ess dat nit herrlich?“ Et Lucie kromp singe Fotoapparat erus un fängk aan ze knipse. Birch un Däler, alles jrön em helle Sonnesching, Buurehöff, wieß met dunkelrude Klappläde!

Nä, ess dat schön em Baskeland! Bal wore  mer en Orissa aanjekumme, för en Puus ze maache. E bessje Brut verkimmele, en ene Appel bieße und jet drinke! „Banane sin och jot un dann noch ene Müsliriejel“ säht et Nora un hät rääch. Op enem Schild stund: 650 m! Mer woren noch jot dobei un mer jinkgen met jodem Mot wigger.

Et wore och noch ander Piljer ungerwähß: Ene junge Kadett met Turnschohn hät uns öftersch övverhollt, un dann sohchen mer dä Kääl immer widder op enem Stein setze un e Zirettche rauche. Dann woren do noch drei Kääls, die sin met enem Auto jebraht wode und finkgen jetz eesch aan. „Dat jilt nit!“ hann ich gedaach. Et jov ävver och richtije Sportslück met enem stramme Schrett. Et schöns wor ene Franzus em Anzoch met singem Madämche; die zwei hann wal nit jemerk, dat se he nit op de Champs d’Elysées wore.

Schöf un Ponies woren ungerwähß un däten met ehre Jlöckche bimmele. Av un aan kom ene Boor met singem „2CV“ ov „R4 Pick-up“ vörbei, belade met e paar Säck, Werkzüch un och machmal met Schöf ov Lämmcher. Mir vier Piljer hatte Möh jenoch: Immer der Birch erop, selden ens flach! Dä Wääch wor jot befestich, manchmol sin mer och övver en Wies gelaufe. Mer brohten nit noh dä rut-wieße Markierunge ze lore. Et woren jenoch andere Minsche om Wääch noh Spanien.

„Et fängk aan, köhl ze wäde“ meinten der Jisbert, dä fitte Turnschoh. Mer hatte ja nit jemerk, dat Wolke opjetrocke wore und ene Wind ze blose aanjefange hatt.

„Et ess am dröppele“ saht ich ene Momang späder. Rucksack, opmaache, Räänjack erusfrösele, andunn, fädich! Mäht nix, hann mer ald öftersch esu jemaat! Op 1095 m stund e Stöckche nevven däm Wääch de „Vierge de Biakorri“, dat heiß „die Jungfrau am windigen Platz“. „Dat pass jo“, meint et Lucie un trick sich der Anorak noch mih zo. Däm Jisbert singe Wanderhot wör bal fleeje jejange. Et Nora hät kahl Häng un ich wor am övverläje, ov mer die „Jungfrau am windigen Platz“ för besser Wedder aanrofe sollte.

Et fingk ärch aan ze plästere, us däm Wind wor ene richtige Sturm jewode. Wie se dat all dunn, ha’mer ne Stein bei de Madonna jelaht, domet mer weiß, dat mer do jewäse sin. Bedde för besser Wedder wor zwecklos. Kääze jov et kein; die hädden och dä Sturm usjeblose! Et dät schödde un piefe, un mir hatte noch e jot Stöck Wääch vör uns…

Mer kunnte bal die Birchspetze nit mih sinn, mer mohten jäje Sturm un Rän aanmarschiere. Et hätt nit lang jedort, do woren de Botze klätschnaaß. Esujar  de wasserdeechte Anoraks ov Ömhäng hann ehr Verspreche nit halde künne.

„Medaachspuus! Ich hann Schless un Doosch“ saht ich för die andere. „He kann mer nirjenswo e Püüsje maache. Mer sin üvver der Baumjrenz, et jitt kein Hött för eren ze kruffe, un et blös un plästert wie jeck! Su ene Dress!“ saht dä dudfitte Jisbert un mer hööt fass singe Mage knurre.

Övver uns lossen sich schwazze Vüjel em Sturm drieve. Sin dat ald de Pyrenäenjeier, die üvver uns schwaache Piljere am kreise sin?

"Wa’mer jetz nit me’m Frinsele aanfange, jonn ich kapott!“ keuch et Lucie un setz sich hinger ene decke Stein. Se nemmp sich jet ze käue us dem Rucksack und fängk tirek et Fodere aan. Et Nora jeit wigger. Dä Stein ess ze klein, för dat Sauwedder e bessje afzehalde. Däm Lucie jeit et flöck besser. It un die zwei Mannslück laufe wigger un sinn et Nora aan enem jode Plaaz zwesche paar Strüch, wo mer för en Meddaachspuus em Stonn e bessje blieve künne. Woosch, Brut, Kies, Schokolädcher, Wasser, Banane, Plätzje ….et weed uns lantsam wärm, ävver klätschnaaß sin mer immer noch. Dä Rän hätt och die Wandersöck erreich un de Föß föhle sich feuch-wärm aan.

Wigger! Et ess unjemütlich! Mer hann widder Kraff för dä Wääch. Bal si’mer am hühkste Pungk. Irjenswo muss de Jrenz zwesche Frankreich un Spanien sin. En Spanien ess dä Jakobswääch met decke jäle Feile markeet. Mer kann sich eijentlich nit verlaufe. Mir kumme am Rolandspötz vorbei, wo mer uns Wasserfläsche noch ens opfülle künne. Der Ritter Roland, ene Jefolchsmann vun Karl däm Jroße, ess he em Johr 778 n. Chr. vun de Baske dudjeschlage wode, weil de fränkische Zaldate denne ehr Stadt Pamplona ärch demoleet hann. Späder heesch et em Rolandsleed us’em 12. Johrhundert, de Maure hädden dä Roland om Jewesse. Die Usläjung dät besser en et Feindbild „Islam“ passe.

„Los, wigger, ich krijen der Zidder! Mir ess et  kalt!“ röf et Nora un keiner dät widerspreche. Et jeiht noch ens richtig en de Hüh. Col de Leopoeder 1430 m! Dä! Endlich ha’mer dä allerhühste Pungk jeschaff.

Jetz jeit et, Jott sei Dank, der Birch eraf! Et ess och bloß noch am fissele, ävver dä Wääch ess letschich! Opjepass! Op de Äd jelort! Bal stonn räächs un links widder Bäum: Prima! Dat hält der Wind af.

Beim Affsteije bruch mer nit mih ze jappe; doför müsse mer oppasse, dat mer nit usrötsche un op et Föttche falle! Der Jisbert höpp mit Schmackes zwesche dä Bäum wigger noh unge. Fit evvens, dä Kääl! Et Nora hätt zwei Stöck un nemmp sich en Aach. Ich hann vum Lucie eine Stock kräje un mir zwei dunn uns och jot vörsinn, dat nix passeet. Beim Afsteije dunn och de Kneen wih. Wor dat opsteije vielleich aanjenähmer? Kann müjjelich sin! Op eimol ene Brüll! Et Nora! Et wor usgerötsch un fies met einem Foß ömjeknick. Dat dät däm Fräuche ärch wieh!

Der Jisbert nimmp et en singe Ärm. It hält sich jot fass un dät wigger humpele. E paar Kilometer hatte mer noch vör uns. Jott sei Dank hann die Ping met der Zick nohjelosse un mer kunnte op däm schmale Wääch hingerenein wigger trecke! Em Tal kunnt mer e Jlöckche lügge hüre. Et Kluster Roncesvalles?

„Mer sin bal do“ säht der Jisbert. Hä hät am beste die Etapp studeet, un hä hät och e jot Jeföhl för Zick un Entfänunge. Noh ener halven Stond sohch mer durch die Bäum Hüser us Natorstein. Jeräusche woren op eimol do. No ener koote Zick wore mer anjekumme.

Roncesvalles…Kluster, Herberch un Spidol för Dausende vun Piljere, die zick dem 12. Johrhundert he op däm Wääch noh Santiago de Compostela vörbei jekumme sin. Mer woren jlöcklich un stolz, dat mir de Künningsetapp jeschaff hatte. Schlemmer kann et nit mih kumme!

„Die letzte paar hundert Kilometer, ich jläuv dat et öm die 800 sin, packe och noch“, jeit et mer su durch dä möde Kopp. Em Piljerbüro ha’mer uns noch dä verdeente Stempel en uns Piljerpäss jevve loße un sin dann eren en en stickije Piljerkaschämm, die voll wor mit möde, naaße, ävver zefridde Lückcher. Do hann mer uns met enem wärme Kakau jestärk.

Wie mer dann zoröck noh St. Jean Pied de Port jekumme sin, verzälle ich üch e ander Mol.

© Norbert Hölter