Home

zurück

 

 

 

 

 

 

 

 

Düxer Klaaf

Jedeechte, Rümcher un Verzällcher us Kölle

 

 

Et Fränzje

Mir woren ene jroße Knubbel Quös domols en der Antwerpener Stroß. Wat wor dat e Puutespill en der Zick, wie ich noch ene kleine Krott wor. Do wore mi Broder un ich, der Karl-Heinz, der Werner, et Hänsje, der Heini, der Pitter, der Fred, för dä se luuter „Minna“ sage däte, der Fitzemann, der Jünnei, de zwei Jürjens, et Marlies, et Lydia, et Karin, et Elfie, et Rita, et Jerti, et „Kricka“ un…un et Fränzje.

Et Fränzje wonnten domols huh bovven unger der Läuf met singer Eldere. Hä wor jet einfach jestreck un nit jrad der Schlauste. Ävver hä hatt immer ene jode Senn un wor nie krabitzisch. Hä wor ene Kadett wie mir un einer vun uns, un mir däte all zesamme spille un der eeschte vun uns möht noch üvver in laache. Et jov nix, wat uns usenein kräch.

Et Fränzje wor och der einzije vun uns, dä luuter de neuste Heffcher hatt. Ov Micky Maus, ov Tarzan, ov Pecos Bill un all die Sammelheffcher met Fortsetzungskreppcher wie „Zwei Boys in Afrika“, „Mandra“, „Tom Mix“ un „Hoppalong Cassidy“. Un wann mer in frohchten, dät hä se och all verlihne. Un Schallplaate hatt’e!!! Hä hatt de neuste Elvis-Plaate, kleine un Langspillplaate. Och ander Saache – un alles dät hä verlihne, wann et einer hann wollt. Esu wor hä un esu kannte mer in.

Ei Kreppche well mir nit mih us’em Kopp jonn. Un de Hauproll spillt et Fränzje.

Et musse ne Sonndaach nohmeddach jewäs sin. En der Woch däte mer öm der Block jage un spille odder em Jrönjödel jäjen der Foßball tredde. Et muss ene Sonndach jewäs sin un mir wore all jot aanjedonn. En dä Kledaasch kunns de nit en de Trömmere ov Räuber un Schanditz spille. Wat meins de, wat passet wör, wann mir domols met de Sonndaachspluute en der Sod jespillt hädden!?

Esu soße mer beim „Beroset“ op der Ladefinsterbank opjereiht un däte „Stadt, Land, Fluss“ spille. Einer stundt vöre un wor der „Quizmaster“ (dat Woot jov et domols noch janit!), der Ress vun uns soß do un moht rode. Dismol wood en Stadt jesök, die met „N“ aanfing. Dat hatt sich et Fränzje usjedaach. Hä stundt alsu do vöre un maht e ähnz Jeseech.

„Neppes“, reef einer. „Enä“, kom de Antwoot.

„Nürenberch“ – och nix! „Nüüß“ wor janz verkeht.

2. Bochstav!“ reefe mir un et Fränzje saht „o“. Et wood alsu en Stadt jesök, die met „No“ aanfing.

„Novosibirsk“ saht ene janz schlaue. Ich jläuve, et wor der Werner. Dä dät och luuter esu en Böcher lese, wo mer esujet lihre kunnt.

„Enä“, kom et widder vum Fränzje un hä wor am jriemele, wie einer, dä alles woss un et et Leevs för sich behalde dät. Mir wore am rode un am rode – esuvill Städte met „No“ jov et jo op der Welt janit.

„3. Bochstav!“ kom et us däm Schmölzje un vum Fränzje kom „l“. Dat dät uns kumplett fädich maache. En Stadt met „Nol“? Jov et doch janit. Dat wosste mir jenau! Ävver mir wollte uns och nit jeschlage jevve. Do sollte mir doch, verdammp noch ens, hinger kumme. Weil mer ävver nix wosste, däte mer noh’m 4. Bochstav froge.

Met breidem Jrinse saht et Fränzje „g“ un sing Auge däte funkele. Jetz hatt’e uns! Hä, dä mir ald ens av un aan för nit janz schlau jehalde hann, kom jetz met ener Stadt erus, die keiner kannt! Un et sollt en janz bekannte Stadt sin, dät’e noch verrode.

 „Nolg…“? Wat för en Stadt sollt dat dann sin? Mir däte noch jet erömrode, krächte ävver nix Jescheits zesamme.

„Mir erjevve uns“, sahte mir un däte jespannt noh dä Stadt froge. Wat jetz kom, wäde ich mi Lebsdaach nit verjesse.

Et Fränzje wor am Juuze un am Laache, klatschten en de Häng un maht ene Sprung! Hä hatt uns, hä wor schlauer wie mir. Hä allein kannt die Stadt, op die mir nit jekumme wore. Hä dät einer noh’m andere vun uns aanlore un leht sich Zick.

„Nu sach, nu sach et endlich! Wie heisch die blöde Stadt?“

Dat Jrinse wood noch breider un mir hoote et Fränzje lantsam un jenösslich sage: „Nolgork!“

„Nolgork? Esu en Stadt jitt et janit, do lüchs uns aan, do bes uns am betuppe!“ Mir woodte e bessje jet wödich un fohlten uns jefopp.

 „O’n doch!“ saht et Fränzje. „>Nolgork< ess de jrößte Stadt vun Amerika. Dat weiß ich un die jitt et."

Jetz wor et erus un mir krächten uns vör Laache nit mih en. „Do Jeck, die Stadt heisch >Nujork< un nit >Nolgork<. Do moht dann och et Fränzje zojevve, dat et Unrääch hatt un dät verläje met uns zesamme laache.

Wie jesaht, dat ess ald vill mih wie 50 Johre her, ävver verjesse hann ich et nit – un unser Fränzje och nit. Wer weiß, wat us im jewode ess? Wie mir späder all unsenein jejange sin, ha’mer uns us de Auge verlore. Dä ein ov ander hann ich he un do ens widder jetroffe – et Fränzje nie mih.

© Alexander Stock, April 2012