Home

zurück

 

 

 

 

 

 

 

 

Düxer Klaaf

Jedeechte, Rümcher un Verzällcher us Kölle

 

 

Fastelovend

Der Pitter, der Klös un der Engelbäät soßen beim Kölsch zesamme un woren der Lappe am schwade. Dat däten se immer am drette Friedaach em Mond un et wor ald en richtije Tradizijun jewode. Et jov jo och verhaftich jenoch, övver wat se schwade kunnte. Et wor ald jet späder am Ovend un op eimol woren se der Fastelovend am bekalle.

"Fastelovend? Dat ess doch dat, wat et janze Johr övver en Kölle ess, odder?" dät der Klös der Aafang maache. Un wie die zwei andere in verbasert anlo'te, kom: "Nä? Jo, wat dann?"

"Dat ess nit esu eifach ze verklöre, wat Fastelovend ess", dät der Pitter et Woot övvernemme. "Jedenfalls ess et nit dat, wat mer et janze Johr övver maache. Och, wa'mer dann Fastelovends-Leeder hö't. Dat, wat meer et janze Johr maache, ess eifach ze sage met: meer dunn fiere."

Hau! Die zwei andere däten sich anlore. Wat dä all woss. Mer sollt et nit jläuve. Do philesofeete der Pitter ald wigger:

"För ze fiere, bruch mer keine Fastelovend. Woandersch säht mer och >Karneval<. Karneval! Wat es dat för e Woot? Secher ess, dat dat kei kölsch Woot ess. Dat säht mer jenau esu en Venedig un en Rio. Un do süht dat, wat mer dann mäht, janz andersch us. Wat ess et dann för e Woot? Dat hann die Kölsche suzesage övvernomme, domet dat frembde Volk, wat ze Hauf en Kölle erömläuf, domet jet aanzefange weiß. En Kölle säht mer Fastelovend. Un dat triff et jenau."

Jitz kom der Engelbäät, för dä se nor Bätes sage däte:

"Ich weiß, wat >Fastelovend< bedück, ich wor nämmich op der Kölsch-Akemie. Fastelovend meint dä Ovend vör'm Faaste."

Der Pitter nohm singe Faddem widder op:

"Un do si'mer dann aan der Stell aajekumme, die he hück kaum noch einer kennt. Usser dä Moslems villeich. Et ess nämmich esu, dat nor dä weiß, wat Faaste ess, der en Relijon hät. Un do sin all Relijone op der Welt ejal. Die kenne all et Faaste: de Hindus, de Moslems, de Jüdde, de Kreste - un do meine ich de richtije Kreste: Die, die kathollisch sin."

"Jitz kumm mer nit esu, do jeck Hillijebeldche", leet der Bätes höre. Doch der Pitter jingk ja nit dodrop en. Noh enem kohte Afhoste saht hä:

"Mer weiß nämmich, dat et nit verkeht ess, en Zick lang nix Fettijes odder Ölijes ze esse. Dat ess jot för der Kopp, för et Lief, för de Siel un för et Jeföhl. Un vör däm Faaste deit mer noch ens richtich op de Trumm kloppe, domet mer die nöhkste Däch odder Woche övversteit."

Dat wor jet, wo der Klös sich met uskannt. Dä wor nämmich ene richtije Schmecklecker, un vun jet Fettijem un jet Ölijem kunnt hä nit jenoch krije:

"Un us däm eine Ovend vör'm Faaste sin es dann e paar Däch jewode, domet et sich och lohnt? Dat wor ene schlaue Kääl, dä dat opjebraht hät. Hätt ich sin künne!"

"Jo, jo dat", kom et vum Pitter. "Do kenne mer dich för. Et ess ävver och ejal, wie mer op die drei Däch vör’m Faaste jekumme ess. Jedenfalls sin die doför do, noch ens richtich us sich erus ze jonn. Weil de Faastezick bei de Kreste jo bes nohm Poschfess jeit. Un dat ess en verdammp lang Zick."

"Oh jo", kom et vum Bäätes, "de Moslems faaste och ene janze Mond. Dat heisch bei denne Rammadamma, odder esu."

"Jecke Rammadamma. Jitz sach bloß noch, dat dovun unser "Remmidemmi" kütt", leet sich der Klös ens widder vernemme.

"Schwadlappe!" saht der Pitter ähnz. "Ävver de Moslems un all die andere dunn vör der Faasterei och noch ens richtich en de Fleischdöppen erenhaue. Un fiere un danze un laache."

"Dat dunn meer doch och", jov der Klös beleidich vun sich. "Do kanns mer jet verzälle!"

"No krich dich widder en", meinten der Bäätes. "Et wor jo nit esu jemeint. Pitter verzäll wigger!"

"Jo, dat du’mer och", kom et vum Pitter, der jitz ävver e ähnz Jeseech maht. "Un us däm fiere, danze un laache es dann poppe, kaate, suffe un danze jewode. Dat ess wal ene jewaldije Ungerscheid. Un wä der dreckelichste Wetze verzällt, övver dä weed et mihts jelaach."

"Do ess jet dran", kom et vum Bäätes. "Ävver ich well noch ens op de >richtije Relijon< beim Fastelovend kumme. Wieso soll dat de kathollische sin? Meer Blaustrümp sin doch och nit schlääch."

"Nä, dat nit", laachten der Pitter. "Ävver lor doch ens op de Landkaat un versök ens eruszekrijje, wo richtich Fastelovend ov Karneval jefee't weed. Dat ess do, wo et haupsächlich Kathole jitt. Bovven huh, do wo de Feschköpp wonne, hann se dovun kein Ahnung. Vun denne hö't mer immer nor, dat se för löstich ze sin, keine Karneval bröhte. Un dann jonn se en der Keller. Vör allem, sagen se, däten se sich schwer domet, esu wie die Kölsche op Kommando löstich ze sin. Sei wören et janze Johr löstich!"

Do jingk däm Bäätes e Leech op. "Dat stemmp, un die Feschköpp sin mihtstens evanjelisch. Widder jet jelihrt. Sühch ens aan, dä Pitter!"

Och der Klös kräht sich widder en un saht met enem schlaue Jeseech: "Eja, un löstich si'mer och et janze Johr. Un dat hät verhaftich nix met Fastelovend ze dunn!"

"Richtich", meinten der Pitter un sproch wigger: "Dodran süht mer, dat Fastelovend, un do meinen ich der richtije Fastelovend, jet ess, wat mer nor en Kölle hann. Do kann keiner dran tippe. En Mainz odder e paar Kilometer övver Kölle fieren se dat janz andersch. Ävver et jeit alles zom Troor." Widder maht der Pitter e ähnz Jeseech.

"Wieso dat dann?" frohchten der Bäätes. "Unse Fastelovend es doch et Bess, wat mer han. Äh, usser däm FC."

Och der Klös dät sich jet opräje: "Wat heiß he >alles jeit zom Troor<? Wells de uns schön Fess kapottmaache? Do bes der villeich ene Nöttelefönes. Keiner kann et deer rääch maache."

"Domme Kääl", saht der Pitter. "Ich meine nor, dat de Minsche, un do meine ich die, die he jebore un opjewahße sin, sich immer mih vun der Kirch fottmaache un dat dobei der Senn vum Faaste verlore jeit. Un wann der Senn vum Faaste verlore jejange ess, dann weiß och keiner mih, wat Fastelovend eijentlich ess. Dann weed us däm Fastelovend en eifache Fiererei, un dann si'mer flöck beim poppe, kaate un danze. Dann si'mer do, wo mer et janze Johr övver sin. Dann bruche mer keinen Ovend vör'm Faaste mih. Dat jeit dann jenau esu jot am 3. Mai wie am 15. Aujus. Vun meer us och vum eeschte Janewar bes Silvester."

Der Pitter wor en Raasch jekumme un hatt ene rude Kopp. Der Klös un der Engelbäät, der se all nor Bätes nannte, lo'ten sich aan un däten e Schöppche maache. Der Klös wor dann der eeschte, der noh ener Wiel widder spreche kunnt:

"Et ess jo jot, Pitter. Wo's de rääch has, häs de rääch. Ävver dat ess der Lauf der Welt. Dat ändere mer nit. Kumm eraf vum Päd, bes widder jot."

Och der Bätes saht, nohdäm hä noch ens jehemmsch hatt:

"Et stemmp alles, wat de sähs. Ävver och der Klös hät rääch, mer ändere et nit. Hückzedachs jeit et bloß noch öm et Jeld, un wie mer et Bess an ander Lücks Jeld kütt. Un desderwäje fiere mer der Fastelovend wie mer in hück fiere. Met däm Fastelovend vun vör hundert Johre locks'de keinen Hungk mih noh Kölle."

"Jo", saht der Pitter noh enem längere Püüsje. "Jo, un dann maache mer noch ens de Tüt aan un dräume vun ener superjeile Zick. Mer sin wick jekumme! Ich han kein Loss mih, övver dat Thema ze spreche. Em nöhkste Johr fahren ich övver de Fastelovendszick weg, domet ich mich nit mih ärjere muss.

Köbes - dunn uns noch e Ründche, he ess et jo wie en der Sahara!"

Un dann soßen die drei am Desch eröm, däten af un aan an erem Kölsch löbbele un sahten för der Ress vum Ovend nix mih. Nor eins wor klor: Em nöhkste Mond woren se all widder do.

© Alexander Stock